Σκαρφαλώνω στην ΛευκοΠυργιώτισσα με τις ίδιες, πάντα, προσδοκίες. Και τον Νοέμβριο (Φεστιβάλ μυθοπλασίας) και τον Μάρτιο (Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ).
Εάν από τις, σχεδόν, 300 ταινίες, που θα προβληθούν, υπάρξουν 5, που θα τις κουβαλήσω γιά καιρό (ή και γιά πάντα) τότε το Ταξίδι έπιασε τόπο.
Αλήθεια, πώς θα πρέπει να νιώθω, που οι προσδοκίες μου, σχεδόν, ολοκληρώθηκαν μέσα στο πρώτο ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο του Φεστιβάλ?
“Το λιγότερο ευτυχής”, είμαι σίγουρος, ότι θα μου απαντούσατε και στην συνέχεια θα περιμένατε να σας αποκαλύψω τα ντοκυμανταίρ εκείνα, που με εντυπωσίασαν και με έκαναν ευτυχισμένο.
Εντελώς συνειδητά ξεκίνησα το Ταξίδι μου στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ Θεσσαλονίκης παίρνοντας, όχι ένα, αλλά πολλά, τραίνα.
“Τραίνα” είναι ο τίτλος του αριστουργήματος, που δημιούργησε, χρησιμοποιώντας μόνο αρχειακό υλικό, ο 69χρονος Πολωνός σκηνοθέτης Μασιέτζ Τζ. Ντράιγκας (https://vp.eventival.com/thessaloniki/tidf27/film/1078473). Στον Επίσημο Κατάλογο του Φεστιβάλ, ανάμεσα στα άλλα, είναι γραμμένο: “Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο του IDFA είναι ένα ντοκιμαντέρ που δημιουργήθηκε αποκλειστικά από αρχειακό υλικό, συνθέτοντας ένα συλλογικό πορτρέτο των ανθρώπων της Ευρώπης του 20ού αιώνα, καταγράφοντας τις ελπίδες, τις επιθυμίες, τα δράματα και τις τραγωδίες τους.”
To πρώτο Βραβείο τον περασμένο Νοέμβριο στο σπουδαίο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ του Άμστερνταμ (IDFA – International Documentary Film Festival Amsterdam) ήταν ο βασικότερος, αλλά όχι ο μοναδικός λόγος, που με έκανε να διαλέξω τα “Τραίνα” γιά να ξεκινήσω το Φεστιβαλικό Ταξίδι μου. Ομολογώ, ότι δεν ήμουνα προετοιμασμένος γιά ένα τέτοιο αριστούργημα.
Δυστυχώς η ταινία προβλήθηκε χωρίς την παρουσία του δημιουργού της, κάτι, που μπορεί να έχει την εξήγησή του. Ανεξήγητο, όμως, μοιάζει το γεγονός, ότι η ταινία προβλήθηκε μία και μοναδική φορά (κι όχι στην ώρα, που θα της έπρεπε), ενώ δεν είναι ανάμεσα σε αυτές, που μπορεί κάποιος να δει διαδικτυακά – γιά τις διαδικτυακές προβολές θα αφιερώσω ολόκληρο άρθρο, μιά και τις θεωρώ μιά απειλή, που ολοένα γίνεται και πιό επικίνδυνη.
Το Σάββατο, 08 Μαρτίου, ήταν η σειρά ενός μοναδικά πανέμορφου πλάσματος να με πάρει μαζύ του στο γεμάτο περιπέτεια και χαρμολύπη ταξίδι του.
Ας είναι καλά η ΝοτιοΑφρικάνα σκηνοθέτιδα Πίπα Έρλικ και η συγκλονιστική ταινία της (Pippa Ehrlich Pangolin: Kulu’s Journey – https://vp.eventival.com/thessaloniki/tidf27/film/1078332).
Ο κριτικός κινηματογράφου Γιώργος Κρασσακόπουλος υποδεχόμενος την σκηνοθέτιδα μας υπενθύμισε τους δεσμούς, που την συνδέουν με την Θεσσαλονίκη και το Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ.
Πριν από πέντε χρόνια το Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ δεν ανεβλήθη λόγω της πανδημίας, αλλά μεταφέρθηκε γιά το καλοκαίρι του 2020.
Σε εκείνο το κατ΄ ανάγκη καλοκαιρινό Φεστιβάλ, τις καρδιές και τα βλέμματα όλων, “έκλεψε” μιά ταινία, με τον γοητευτικά παράξενο τίτλο “Ο Δάσκαλός μου, το Χταπόδι” (My Octapus Teacher).
Τότε, λόγω των περιορισμών στις μετακινήσεις, η σκηνοθέτιδα δεν μπόρεσε να ταξιδεύσει στην Θεσσαλονίκη, σε αντίθεση με την ταινία της, που από την ΛευκοΠυργιώτισσα ξεκίνησε ένα τρελλό ταξίδι, που κατέληξε στην κατάκτηση του Θείου Όσκαρ το 2021.
Πέντε χρόνια μετά, η Πίπα Έρλικ κατάφερε να πραγματοποιήσει το ταξίδι και να είναι μαζύ μας στο αυτοκρατορικό ‘Ολύμπιον” στην μία και μοναδική προβολή της ταινίας της.
Είπε πολλά και ενδιαφέροντα στον διάλογό της με το κοινό. Στο πρόσωπό της, ένα υπόγειο και φωτεινό χαμόγελο, έδειχνε την χαρά της γιά την ανταπόκριση του κοινού στην νέα δημιουργία της.
Στον επίσημο κατάλογο του Φεστιβάλ, ανάμεσα στα άλλα, είναι γραμμένο:
“ο Γκάρεθ, ένας συναισθηματικά απόμακρος και υπερδραστήριος άνθρωπος της πόλης ο οποίος εγκαταλείπει την αστική ζωή του για να αναλάβει τη φροντίδα ενός παγκολίνου, τον οποίο ονομάζει Κούλου. Ο Κούλου σώθηκε από βέβαιο θάνατο στο Γιοχάνεσμπουργκ και αποκτά μια νέα ζωή στο πλευρό του Γκάρεθ. Και ο Γκάρεθ, όμως, βρίσκει επίσης ένα νέο νόημα στη ζωή του μέσα από αυτή την απρόσμενη σχέση. Η σκηνοθέτρια του βραβευμένου με Όσκαρ ντοκιμαντέρ Ο δάσκαλός μου, το χταπόδι επιστρέφει με μια ιστορία συγκινητικής φιλίας ανθρώπου και ζώου, θυμίζοντάς μας ότι μια καινούρια αρχή είναι πάντα εφικτή. Ίσως ακόμα και γι’ αυτόν τον –τόσο ταλαιπωρημένο απ’ τον άνθρωπο– πλανήτη.”
Να σημειώσω, ότι η σκηνοθέτιδα, που είναι μέλος του Sea Change Project (https://seachangeproject.com/team-member/pippa-ehrlich/), έχει αφιερώσει μεγάλο κομμάτι της ζωής του σε δράσεις, που έχουν να κάνουν με την θαλάσσια ζωή.
Γιά τα δυό αριστουργήματα, που αξιώθηκα την Κυριακή, 09 Μαρτίου, θα γράψω τις επόμενες ημέρες. Πέρασε ή ώρα και σε λίγο πρέπει να ξεκινήσω το σημερινό Ταξίδι μου. Απλά θα τα αναφέρω, με την ελπίδα, ότι θα αρχίσετε να τα ψάχνετε μόνοι σας μέχρι να επανέλθω.
“Βιομηχανία Πτυχίων” (https://vp.eventival.com/thessaloniki/tidf27/film/1078214) λέγεται το ένα και “Ο κ. Κανένας εναντίον του Πούτιν” το άλλο.(https://vp.eventival.com/thessaloniki/tidf27/film/1076441)
