Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Κουάν – Ντάνιελ Σάινερτ

Σενάριο: Ντάνιελ Κουάν – Ντάνιελ Σάινερτ

Παίζουν: Μισέλ Γεό, Στέφανι Χσου, Κε Χούι Κουάν, Τζέιμς Χονγκ, Τζέιμι Λι Κέρτις

Παραγωγή: ΗΠΑ – 2022

Διάρκεια: 2 ώρες 19 λεπτά

Ελληνικός Τίτλος: Τα Πάντα Όλα

Μια περίπλοκη ταινία συμφιλίωσης και αποδοχής χωρισμένη σε τρία μέρη είναι το Everything Everywhere All at Once. Συμφιλίωσης μιας οικογένειας στα πρόθυρα της διάλυσης και αποδοχής των ερωτικών προτιμήσεων της κόρης, η οποία υποφέρει μέσα σε ένα συντηρητικό περιβάλλον κινεζοαμερικανών ιδιοκτητών επιχείρησης αυτοεξυπηρέτησης, τουτέστιν καθαριστηρίου. Θεματική χρεοκοπία, επιτηδευμένη καταφυγή σε μανιώδες μοντάζ, σεναριακή συνταγή με τα γνωστά μέσα, κλαυθμός και οδυρμός εφηβικών διαστάσεων.

Η Έβελιν και ο Γουέιμοντ είναι ένα ζευγάρι καρικατούρα: μια δυναμική γυναίκα πλάι σε έναν αγαθό – αν όχι αγαθιάρη – άνδρα, μέσα σε μια εχθρική κοινωνία που τους ταλαιπωρεί με χρέη και ελέγχους από την εφορία. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η κόρη τους, Τζόυ φέρνει την κοπέλα της, Μπέκυ σε ένα οικογενειακό τραπέζι με παρόντα τον υπερσυντηρητικό παππού. Η επίσκεψη του ζευγαριού στην εφορία, συνοδεία του παππού, αποτελεί το σημείο εκκίνησης μιας ξέφρενης συμπαντικής μεταπήδησης, η οποία αν αρχικά είναι γουστόζα – χάρις στην εξωπραγματική δουλειά της Art Director, Amelia Brooke, αλλά και της σκηνογράφου και της ενδυματολόγου – καταλήγει ένα πραγματικό μαρτύριο για τον θεατή. In terms of editing, που λένε και οι αγγλομαθείς, είναι μια καταπληκτική σπουδή, όμως αυτό δεν μειώνει την ταλαιπωρία και τον νοητικό κατακερματισμό που προκαλεί η ταινία. Πλάνα ενός ή και δύο δευτερολέπτων για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν μπορούν παρά να αποβλακώσουν.

Τα συμπαντικά άλματα δίνουν την ευκαιρία να ξεδιπλωθεί όλη η τέχνη της Art Director, όμως μπροστά στα μάτια μας έχουμε μια ταινία και όχι ένα επαγγελματικό showreel – ή μήπως όχι; Η multiverse περιπέτεια της Έβελιν αφήνει όλες τις πιθανότητες ανοικτές, αποτελώντας ένα τέλειο πάτημα για νοσταλγικές ρεμβώδεις αναπολήσεις μιας καλύτερης ζωής. Ανάθεμα τις επιλογές μου είναι σαν να λέει η Έβελιν στο πρώτο μέρος της ταινίας, που τιτλοφορείται Everything. Το μέρος αυτό χαρακτηρίζεται από τέτοια μεγέθη πλάνων που το θέαμα γίνεται δυσδιάκριτο ενώ η ηχητική μπάντα είναι ένα συνεχές από ήχους πάλης, πεσιμάτων, πυροβολισμών και κουραστικής ατμοσφαιρικής μουσικής.

Εν συνεχεία, το δεύτερο μέρος, Everywhere, έρχεται για να σφραγίσει την παταγώδη αποτυχία του εγχειρήματος και να γεμίσει με στερεότυπα τους διαλόγους, τη ηχητική επένδυση, τη σκηνοθετική προσέγγιση, τις ερμηνείες ενώ στο τέλος εφαρμόζεται το γνωστό και πολυχρησιμοποιημένο επιστέγασμα: συγκίνηση διά της μαιευτικής μεθόδου. Η αφηγηματική δομή στη θέση της βέβαια, με το πιο σύντομο apparent defeat της ιστορίας να ανατρέπεται και η νικηφόρα μάνα μαζί με την ικανοποιημένη κόρη και τον «γλυκούλη» σύζυγο να συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν. Τι κι αν τα κοστούμια και η σκηνογραφική απόδοση της ταινίες είναι στην εντέλεια; Εδώ έχουμε μια τέλεια εφαρμογή του γνωστού γνωμικού: «Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε ».

Το τρίτο και τελευταίο μέρος All at Once, δεν έχει καν θέση στην ταινία, αφού αποτελεί μια ουρά, έναν πολύ σύντομο επίλογο, ιδανικό ωστόσο για την ξεκούραση του εξουθενωμένου θεατή. Μια ειλικρινής απορία που γεννάται όταν κανείς έρχεται αντιμέτωπος με τον ελληνικό τίτλο, «Τα Πάντα Όλα» – ταυτοχρόνως ακαλαίσθητος και γελοίος – είναι γιατί έχει επικρατήσει αυτή η μανία να μεταφράζονται οι αγγλικοί (κυρίως) τίτλοι στα ελληνικά. Σε μια χώρα που όλοι ζουν με power pass και fuel pass, μπαίνουν στο gov.gr για να χαζέψουν τις δυνατότητες της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και θεωρούν πολύ κλασάτους τους New York Times, δεν υπάρχει ανάγκη απόδοσης του τίτλου στα ελληνικά. Ειδικά όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο κακό όσο στην συγκεκριμένη ταινία. Ποιος ξέρει, μπορεί στο μέλλον να δούμε ελληνικό τίτλο: «Καλώς τα παιδιά, καλώς τα 3-0».

Ανδρέας Άννινος

Leave a comment