Σκηνοθεσία: Άνταμ Μακ Κέι

Σενάριο: Άνταμ Μακ Κέι, Ντέιβιντ Σιρότα

Παίζουν:  Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Τζένιφερ Λόρενς, Μέριλ Στριπ, Τζόνα Χιλ

Παραγωγή: ΗΠΑ – 2021

Διάρκεια: 2 ώρες 18 λεπτά

Δεν μας έφτανε το «Contagion», αυτή η βρώμικη, διχαστική χολυγουντιανή προπαγάνδα που κάνει τον Γκέμπελς να στριφογυρνά σαν σβούρα στον τάφο από τον ενθουσιασμό του, κατέφτασε και το «Don’t Look Up», η τελευταία νετφλιξιακή ανθρώπινη – αν όχι πανανθρώπινη – τραγωδία που απογείωσαν οι «σινεφίλ», οι οποίοι ταλαιπωρημένοι, αναζητούν εναγωνίως εκείνη τη συρραφή σκηνών που θα τους στείλει γλυκά για ύπνο, πριν τον μεγάλο ύπνο που ποιος ξέρει από τι θα προέλθει. Μπορεί να προέλθει από ιό, μπορεί από κάποιον κομήτη που θα προσκρούσει στο «σπίτι μας», τον πλανήτη Γη, μπορεί από κάποιο ναυάγιο στιλ Τιτανικού. Απεύχομαι βέβαια σε όλους, ο μεγάλος ύπνος να τους βρει αμέσως μετά τη θέαση του «Don’t Look Up», διότι τι κρίμα θα ήταν οι τελευταίες εικόνες να θυμίζουν ένα κράμα από σοσιαλιστικό ρεαλισμό, διαφήμιση της Colgate και σκετσάκι του Φάνη Λαμπρόπουλου (τι Netflix, τι Netwix).

Δεν θα σπαταλήσω ούτε μισό εγκεφαλικό κύτταρο για να αναφερθώ στις μορφολογικές γελοιότητες της ταινίας (με χειρότερη τη γραφιστική, «φαν» πληροφόρηση για την ύπαρξη της υπηρεσίας διαστημικής άμυνας). Είναι από τις λίγες φορές που νοιώθει κανείς ότι αυτό το λατρευτό μέσο, ο κινηματογράφος, έχει χάσει τα πάντα και παρ’ όλα αυτά τα βλέμματα είναι πάνω του. Αληθινή πορνογραφία, μια συστημική ανωμαλία που ευνοεί το ίδιο το σύστημα, μια παραγωγή που δουλεύτηκε από πολυμελές συνεργείο και το αποτέλεσμα είναι ένα αλλοπρόσαλλο κατασκεύασμα που αλλού διδάσκει, αλλού σατιρίζει, αλλού προσπαθεί να πείσει και να ευαισθητοποιήσει και εν τέλει καταλήγει σε ένα μνημόσυνο της ανθρωπότητας αλλά και του ίδιου του μέσου.

Γλωσσική ένδεια της κινηματογραφικής έκφρασης. Ντροπή ακόμα και για τους τεχνοκράτες του Χόλυγουντ το πρωθύστερο σχήμα που χρησιμοποιεί ο ανεκδιήγητος Άνταμ Μακ Κέι στο τέλος. Λες και υπάρχει περίπτωση να ταυτιστεί κανείς με αυτόν τον συρφετό υστερικών επιστημόνων. Αλλά ακόμα περισσότερο, είναι δυνατόν να συνεχίζει ο θεατής να εμπλέκεται με την τραγωδία μιας όρθιας χασισοφυτείας, ενός επιστήμονα τιγκαρισμένου στα ζάναξ, κάποιων άβουλων ανθρωποειδών; Ούτε κουβέντα για την απενοχοποίηση και την προώθηση του κούλνες των εν λόγω σκευασμάτων, που φυσικά περνά εντελώς απαρατήρητη και θεωρείται «αστεία». Το πλάσιμο των χαρακτήρων με ποια ακριβώς επιμέλεια έγινε; Ο πιο δουλεμένος χαρακτήρας φαντάζει εκείνος ο στρατηγός που χρεώνει την διδακτορική Τζένιφερ Λόρενς για τα είδη που κατανάλωσε στον Λευκό Οίκο.

Ένα πραγματικό κινηματογραφικό λιβελογράφημα, που απευθύνεται στην πλέμπα, ρίχνει κεραυνούς κατά της πλέμπας, θέλει να τη διασκεδάσει, θέλει να την καταθλίψει. Και πολιτικά: Χτυπά αριστερά, χτυπά δεξιά, ένα ιδεολογικό εκκρεμές που εν τέλει παίζει το ρόλο του ιεροκήρυκα της βλακείας, σάμπως περιμέναμε από τη βιομηχανία του Χόλυγουντ, που βέβαια έχει χρόνια εξειδίκευσης στη βλακεία, να ψέξει τον καθένα για αυτά που σερβίρονται από τις ίδιες του τις μηχανές. Αυτές τις κρεατομηχανές που το 1997 έσπρωξαν τον Τζακ στον πάτο του Ατλαντικού, και τώρα τον σπρώχνουν στη συντέλεια τον καημένο τον βοώντα εν τη ερήμω. Ποιος να φανταζόταν ότι το σύνθημα «κλείστε την τηλεόραση», θα μετατρεπόταν σε «προσέχετε τι βλέπετε», είτε το βλέπετε στην μικρή οθόνη της τηλεόρασης που απευθύνεται σε μεγάλους βλάκες, είτε στην μεγάλη οθόνη του κινηματογράφου που συνήθως – δεν βάζουμε και το χέρι μας στη φωτιά – απευθύνεται σε μικρότερους βλάκες.

Λίβελον έδωκας, λίβελον θα λάβεις.

Ανδρέας Άννινος

Leave a comment