από τον σιν-ένοχο Νικόλαο Ε. Καββαδία

Βράδυ Τετάρτης γιά την πατρίδα και την αφιλόξενη Πάτρα. Απόγευμα στο αγαπημένο Σέφφιλντ, που έχει φορέσει τα καλά του κι ετοιμάζεται γιά την επίσημη Έναρξη του 31ου Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ (Sheffield DocFest 2024).
Η φετινή Γιορτή θα “ανοίξει” επίσημα με την προβολή του ντοκυμανταίρ “Klitschko: More than a Fight” του 57χρονου Σκωτσέζου Kevin Macdonald (Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Ντοκυμανταίρ το 2000 γιά το One Day In September – https://www.passion-pictures.com/project/one-day-in-september/).
Το ντοκυμανταίρ “ρίχνει” φως στην ζωή των αδερφών Klitschko, του 48χρονου Vladimir και του 53χρονου Vitali. – https://www.sheffdocfest.com/film/klitschko-more-fight
Φυσικά και δεν εστιάζει μόνο στην, γιά πάνω από δέκα χρόνια, απόλυτη κυριαρχία τους μέσα στο ρίνγκ στην Κατηγορία των Υπερβαρέων Βαρών, αλλά και στην μάχη, που δίνει ο Vitali σαν ο μακροβιότερος Δήμαρχος της πόλης του Κιέβου (από τον Ιούνιο του 2014 μέχρι και σήμερα, όντας ο μοναδικός στην ανεξάρτητη ιστορία της Ουκρανίας, που έχει κερδίσει τρεις διαδοχικές φορές) και, κυρίως, στο γραμμάτιο, που του έλαχε τον Φεβρουάριο του 2022, να είναι ο Δήμαρχος, που πρέπει να προστατεύσει την πόλη του και τους πολίτες της από την Ρωσική επίθεση.
Η προβολή θα γίνει στην πανέμορφη Οβάλ Αίθουσα (Oval Hall, πάνω από 2000 άτομα η χωρητικότητά της) του Δημαρχείου της πόλης. Χρειάζεται να γράψω, ότι ζηλεύω, όλους όσοι θα είναι στην προβολή?

Κι ενώ με την καρδιά και τον νου θα είμαι στην Οβάλ Αίθουσα του Δημαρχείου του Σέφφιλντ, εδώ και δυό ημέρες με “κυνηγούν” οι εικόνες δύο εξαιρετικών ντοκυμανταίρ, που θα προβληθούν μέσα στην εβδομάδα στο Sheff Doc 2024.

Την Πέμπτη, 13 Ιουνίου, στην Αίθουσα 9 του The Light (https://sheffield.thelight.co.uk/) θα προβληθεί,
το συγκλονιστικό “Memoria Implacable” (“Relentless Memory”) της 61χρονης Τσιλιάνας Paula Rodríguez Sickert. – https://www.sheffdocfest.com/film/relentless-memory
Το συγκλονιστικό αυτό ντοκυμανταίρ, μέσα από την ιστορία του Katrulaf, ενός Μαπούτσε, ουσιαστικά, αιχμάλωτου πολέμου (https://www.epohi.gr/article/35550/ithageneis-mapoutse-kai-xilih), που θα καταφέρει ως εκ του θαύματος να επιζήσει της γενοκτονίας (θα χρησιμοποιήσω τον όρο έχοντας απόλυτη γνώση της βαρύτητάς του), που Αργεντίνοι και Χιλιάνοι στρατιώτες θα ξεκινήσουν το 1884, αρπάζοντας την γη των Ιθαγενών και δολοφονώντας με φριχτό και αργό τρόπο τους περισσότερους από αυτούς.
Το ντοκυμανταίρ έχει την μορφή μιάς επώδυνης και, στο τέλος λυτρωτικής, ταινίας δρόμου.
Η Τσιλιάνα ιθαγενής ακτιβίστρια και συγγραφέας (με σπουδές Ανθρωπολογίας, Αρχαιολογίας, Ιστορίας, Γεωγραφίας, Παιδαγωγικής και Κοινωνικών Επιστημών) Margarita Canio Llanquinao (https://www.escritoresindigenas.cl/margarita-canio) παίρνει το μακρύ μονοπάτι του χαμού, έτσι όπως το χάραξε ο από θαύμα επιζήσας Katrulaf με τις διηγήσεις του  στον Γερμανό ανθρωπολόγο Robert Lehmann-Nitsche (https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Lehmann-Nitsche).
Βλέποντας την ταινία καταλαβαίνεις, γιατί οι Μαπούτσε δίκαια θεωρούνται οι Ανυπότακτοι Άνθρωποι της Γης.

Το δεύτερο ντοκυμανταίρ είναι το “Strike: An Uncivil War” του 52χρονου Daniel Gordon (https://www.sheffdocfest.com/film/strike-uncivil-war).
Κι αν το “Memoria Implacable” έχει να κάνει με την γενοκτονία ενός λαού, το “Απεργία: Ένας Μη Εμφύλιος Πόλεμος” έχει να κάνει με το έγκλημα, που διέπραξε η Μάργκαρετ Θάτσερ απέναντι σ΄ένα κομμάτι της Βρεττανικής Εργατικής Τάξης κι έμεινε στην Ιστορία σαν “H Μάχη του ‘Οργκρηβ” (Battle of Orgreave). 
Ήταν Δευτέρα, 18 Ιουνίου του 1984 και η απεργία των ανθρακωρύχων είχε ξεπεράσει τις εκατό ημέρες, κάτι, που έκανε την Θάτσερ να τρέμει και να λυσσομανάει ζητώντας εκδίκηση.
Εκείνο το Δευτεριάτικο, όμορφο πρωϊνό του Ιουνίου, θα γραφεί στο Orgreave (δέκα λεπτά από το κέντρο του Σέφφιλντ) μιά από τις πιό αιματοβαμμένες σελίδες στην ιστορία της Βρεττανικής, αλλά και της Παγκόσμιας Εργατικής Τάξης. 
Χιλιάδες αστυνομικοί, οπλισμένοι σαν αστακοί, έχοντας και την βοήθεια της έφιππης Αστυνομίας, πρώτα θα παγιδεύσουν τους απεργούς ανθρακωρύχους (πολλοί από αυτούς ανήλικοι) και στην συνέχεια, αιφνιδιάζοντάς τους, θα τους επιτεθούν κτυπώντας τους αλύπητα.
Ο ήχος των γκλομπς πάνω στις πλαστικές ασπίδες θα δώσει την την θέση του στον ήχο από τα τρομερά κτυπήματα στα σώματα των ανθρακωρύχων και το χώμα, κυριολεκτικά, θα βαφτεί κόκκινο.
Η Θάτσερ δεν θα διστάσει να χαρακτηρίσει τους απεργούς ανθρακωρύχους σαν “εσωτερικό εχθρό”, που πρέπει να αντιμετωπισθεί, όπως οι…Αρχεντίνοι στρατιώτες στα Φώκλαντς!
Είναι συγκλονιστικές οι μαρτυρίες των ανθρακωρύχων του 1984, που, μετά από 40 χρόνια, κοιτάζουν κατάματα την κάμερα και θυμούνται, ξεσπώντας σε λυγμούς.
Μιλάμε γιά αθώους ανθρώπους, που παγιδεύτηκαν και οδηγήθηκαν στο σφαγείο τους.
Ο Daniel Gordon γνωρίζει καλά την Βόρεια Αγγλία. Από την μιά είναι μεγαλωμένος στο Μάντσεστερ κι από την άλλη, η VeryMuchSo, η εταιρεία παραγωγής, που ίδρυσε το 2001, εδρεύει στο Σέφφιλντ. 
Διόλου, λοιπόν, δεν εκπλήσσει το γεγονός, ότι συχνά – πυκνά, καταγράφει στις ταινίες του (αλλά και στα βιβλία του) γεγονότα, που σημάδεψαν την περιοχή, όπως, γιά παράδειγμα η τραγωδία του Χίλσμπορο (Hillsborough – 2014, http://www.verymuchso.co.uk/hillsborough).
Το “Strike: An Uncivil War” είναι μιά από τις εννέα ταινίες του Τμήματος του Φεστιβάλ, που λέγεται “Rebellions” (https://www.sheffdocfest.com/festival/2024/strands/rebellions) κι είναι γεμάτο με ιστορίες Αντίστασης, Επανάστασης και Μάχης γιά τα Δικαιώματα.
Θα κάνει την Παγκόσμια Πρεμιέρα του την Κυριακή το πρωΐ της 16ης Ιουνίου στο Crucible Theatre, ενώ δύο ημέρες μετά, την Τρίτη 18 Ιουνίου, με την συμπλήρωση ακριβώς σαράντα χρόνων από την Μάχη του Όργκρηβ, θα βγει στους κινηματογράφους της Βρεττανίας.
Γιά την ιστορία σημειώνω, ότι το 2001, ο ‘Αγγλος σκηνοθέτης Mikes Figgis γύρισε γιά την τηλεόραση το ντοκυμανταίρ “The Battle of Orgreave” – https://www.theguardian.com/artanddesign/2023/apr/23/jeremy-deller-art-is-magic-extract-orgreave-stonehenge-murdochs

Τελικά χαμένη μάχη είναι αυτή, που δεν δόθηκε ποτέ.
Κι αυτό το γνωρίζουν καλά και τα αδέρφια Κλίτσκο και οι Βρεττανοί ανθρακωρύχοι και οι ιθαγενείς Μαπούτσε.

Leave a comment