Σκηνοθεσία: Τζος Τρανκ

Σενάριο: Τζος Τρανκ

Παίζουν: Τομ Χάρντι, Λίντα Καρντελίνι, Τζακ Λόουντεν, Κάιλ ΜακΛάχλαν, Ματ Ντίλον

Παραγωγή: Καναδάς, ΗΠΑ – 2020

Διάρκεια: 1 ώρα 43 λεπτά

Το τέλος του Αλ Καπόνε, ο οποίος μετά από 10 χρόνια φυλακής υποφέρει από άνοια και τις ερινύες που τον κυνηγούν, μέσα από ζαλάδες, παραισθήσεις και την συνολική αίσθηση ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά.

Ότι οι βιογραφικές ταινίες είναι κουραστικές και ανούσιες είναι ένα γεγονός. Ειδικά στο Hollywood, τα λεγόμενα Biopics είναι μια συρραφή από άχρηστες πληροφορίες και διαδοχή πλάνων που φαίνονται σαν να έχουν βγει από 5-6 μοτίβα που προέκυψαν από κάποιο εργαστήριο. Η σκηνοθεσία δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον, η φωτογραφία ναι μεν είναι καλογυαλισμένη αλλά η αισθητική παραπέμπει σε ανοιξιάτικες αισθηματικές κομεντί (ανεξαρτήτως περιεχομένου), ενώ η υποκριτική από μια δραστηριότητα ενσάρκωσης ενός ρόλου, εκπίπτει σε απλή μιμητική.

Αυτά ισχύουν πάνω κάτω για την πλειονότητα των biopics, με τα οποία καταπιάνεται το Hollywood εξαιτίας της καταφανούς έλλειψης φαντασίας και εμπνεύσεως. Και κάπου εκεί έρχεται το Capone. Η ταινία αυτή, ένα επιτηδευμένο κινηματογραφικό ορνιθοσκάλισμα, ασχολείται με τον τελευταίο χρόνο του περίφημου γκάνγκστερ Αλ Καπόνε. Το όλο μυστήριο προκύπτει από τον άγνωστο γιό του, ο οποίος, αφού το αίμα νερό δεν γίνεται, επιζητά την επικοινωνία με τον πατέρα του. Εκείνος, με ιδιαίτερα επιβαρυμένη την υγεία του, λαμβάνει την απαιτούμενη φροντίδα από την οικογένειά του και τρεκλίζει ανάμεσα σε παραισθήσεις που εκδηλώνουν τις τύψεις του για τα θύματά του.

Όλα είναι ημιτελή στο Capone. Το μυστήριο έχει τελειώσει πριν καν αρχίσει, η πλοκή είναι ανύπαρκτη, η φαντασία απούσα, η δημιουργικότητα αναζητείται. Τίποτα το πρωτοφανές, θα μπορούσε να είναι η λογική ένσταση οποιουδήποτε “άτυχου” θεατή της ταινίας. Κι όμως, υπάρχει ένα στοιχείο που καθιστά το Capone, μία από εκείνες τις ταινίες που προκαλούν αμηχανία, ενώ το όριο ανάμεσα στο δράμα και την παρωδία πολύ απλά δεν υπάρχει. Το στοιχείο αυτό είναι η ερμηνεία του Τομ Χάρντι. Η φωνή του Αλ Καπόνε είναι άσχημα δουλεμένη, η υπερβολική ερμηνεία του περιορίζεται στη μιμητική με καθολική αποτυχία, και εν τέλει παρακολουθούμε για 1 ώρα και 40 λεπτά έναν ηθοποιό να γρυλλίζει, επιχειρώντας να προσπεράσει σε φαιδρότητα ακόμα και τον ίδιο το σκηνοθέτη αυτού του εκτρώματος.

Εν κατακλείδι, το Capone ξεχωρίζει για εκείνο το σημείο, όπου παρουσιάζεται αυτούσιο ένα απόσπασμα του Μάγου του Οζ τού Victor Fleming. Όμως, γιατί να μη δει κανείς απευθείας τον Μάγο του Οζ που γυρίστηκε το 1939, και πήγε τον κινηματογράφο μερικά βήματα μπροστά, και να προτιμήσει το Capone, που τον κλωτσάει 100 χρόνια πίσω; Ιδού η απορία…

Ανδρέας Άννινος

Leave a comment